De scholen zijn weer begonnen..

 

De scholen zijn weer begonnen....

 

Een strategie tegen pesters

Het onderstaande verhaal over de aanpak van pesters is overgenomen van de Facebookpagina van Politie Basisteam Amersfoort. 

Ik krijg een verontrustende mail binnen van een bezorgde moeder. Ze schrijft dat haar zoon, Jonathan, wordt gepest door klasgenoten. Onderweg van school naar huis wordt hij vaak achternagezeten door drie jongens die hem schoppen en slaan. Waarom Jonathan gepest wordt is totaal onduidelijk. Als hij naar huis fietst, belt hij zijn vader zodat die weet of Jonathan iets overkomt. 

‘Ik heb naar het politiebureau gebeld, daar kreeg ik te horen dat ik aangifte moest doen. Mijn zoon wil dat niet, omdat hij dan nog banger wordt. Ik heb er geen vertrouwen meer in dat het goed komt. Help, wat moet ik doen?’, eindigt de moeder haar mail. Ik besluit om Jonathan uit te nodigen op het bureau.

Als Jonathan op mijn uitnodiging verschijnt, zie ik een normale jongen van 14 jaar. Ik vertel hem dat ik een nieuwe strategie wil uitproberen. ‘Wat vind je ervan als ik de drie klasgenoten uitnodig en ze vraag om te stoppen jou te pesten, slaan en schoppen? In ruil daarvoor kunnen ze strafvervolging voorkomen door jou excuses aan te bieden.’

Jonathan kijkt mij vragend aan en vraagt hoe ik dat ga doen. Hij is bang dat het alleen maar erger wordt. ‘Vindt u het erg als ik zeg dat ik niet durf?’, zegt Jonathan. ‘Ik ga jou precies vertellen wat ik heb bedacht’, zeg ik. Ik ga staan en zet twee draaibare bureaustoelen neer. Een stoel zet ik in hoogste stand en een stoel in de laagste. Nu vraag ik hem om eerst op de lage stoel te gaan zitten en vraag hoe dat voelt. ‘Klein’, antwoordt Jonathan. Dan laat ik hem plaatsnemen op de hoge stoel. ‘Dit voelt veel beter’, zegt hij.

Je maakt je groot en gaat op de hoge stoel zitten. Ik vraag jouw pester of hij zijn excuus wil aanbieden, zodat er geen aangifte gedaan wordt. Het enige wat jij doet is hem aankijken en geloven dat je de baas bent.’ Je zult zien dat de pesters onzeker worden. 

Op de afgesproken dag is de onwennigheid van het gezicht van de klasgenoot af te lezen. Jonathan staat op, begroet hem, kijkt hem strak aan en geeft hem een hand. Ik zie de schrik in de ogen van de klasgenoot. Nadat de jongen op de lage stoel is gaan zitten, houd ik een inleidend praatje. De klasgenoot kijkt naar beneden en heeft zijn armen gekruist. Jonathan zit fier overeind en kijkt zijn klasgenoot recht in de ogen. ‘Het spijt me dat we je gepest hebben Jonathan’, zegt de jongen al draaiend op zijn bureaustoel. Jonathan groeit met de seconde. Duidelijk leg ik de klasgenoot uit dat hij het aan Jonathan te danken heeft dat er geen aangifte tegen hem wordt gedaan.

Als de klasgenoot het bureau verlaat, licht ik zijn ouders in. Zij zijn blij met de gang van zaken en bedanken mij voor de bemiddeling. Terug in de kamer bij Jonathan heerst er een hoerastemming. De stap wordt nog twee keer herhaald bij de andere klasgenoten. Na het afsluiten van de dag breng ik de moeder van Jonathan op de hoogte. Als ik weken later nog eens bij Jonathan langsga, begroet hij me met een stevige hand. ’Bedankt’, voegt hij eraan toe. Hij heeft geen last meer van ze gehad.

Het is vandaag Luizendag

Jaarlijks op de woensdag na de voorjaarsvakantie / carnavalsvakantie / krokusvakantie is het in Nederland 'Luizendag'. Dat is dus vandaag! Op basisscholen door het gehele land wordt massaal op kinderhoofdjes gezocht naar sporen van het beestje. 

'Luizendag' is in 2010 bedacht door het Landelijk Steunpunt Hoofdluis om te proberen heel Nederland luisvrij te krijgen.

Beste aanpak
De beste aanpak blijkt nog steeds het kammen van het haar met een speciale luizenkam. Twee weken lang elke dag kammen om luizen te vangen is dan het belangrijkst. Eitjes komen namelijk na ongeveer 10 dagen uit. Vind je na die twee weken geen hoofdluis meer, dan ben je waarschijnlijk hoofdluisvrij. 

Bekijk
* Video over de eerste Luizendag in 2010

Lees:
* Meer achtergrondinformatie

Vrouwen in de wetenschap: Aletta Jacobs

Vandaag, 11 februari, is de 9e Internationale Dag van Vrouwen en Meisjes in de Wetenschap. Op die dag vragen de Verenigde Naties aandacht voor gelijkheid van vrouwen en mannen in het wetenschappelijk onderwijs.

In Nederland gaan de gedachten dan al snel uit naar Aletta Jacobs, de eerste vrouw die in ons land met succes een universitaire studie afrondde (foto hierboven).

Ook maatschappelijk
In 1878 slaagde zij voor haar artsexamen en in 1879 promoveerde zij aan de Rijksuniversiteit Groningen. Naast haar wetenschappelijke carrière, roerde Jacobs zich ook op maatschappelijk gebied. Zo was zij lange tijd het boegbeeld van de Vereniging voor Vrouwenkiesrecht en maakte zij zich tijdens de Eerste Wereldoorlog sterk voor vredesonderhandelingen. Geen wonder dat haar naam vaak genoemd werd in de kranten van toen.

Reisverslagen en andere boeken
Wist u dat Aletta Jacobs begin 20e eeuw verre reizen maakte om het vrouwenkiesrecht wereldwijd onder de aandacht te brengen? Haar reisverslagen - en verschillende andere boeken van haar hand - zijn in Delpher te vinden. Wilt u snel zoeken naar werk van een bepaalde auteur? Ga dan naar de collectie ‘Boeken Basis’ en kies voor ‘Uitgebreid zoeken’. U kunt vervolgens de naam van de schrijver invullen, zodat je alleen werk van die persoon te zien krijgt.

Bron en link: Delpher

Fileproblemen rond scholen?

 

In Dalfsen zijn de bewoners het gelukkigst

De gelukkigste inwoners van Nederland wonen in Dalfsen. De Overijsselse gemeente scoort het beste op allerlei aspecten die samen de ‘brede welvaart’ van een gemeente vormen, blijkt uit berekeningen van de website van het AD op basis van CBS-cijfers.

Daarbij gaat het niet alleen over inkomen, vermogen en werkloosheid, maar ook over ‘softe’ indicatoren als tevredenheid met het leven, de afstand tot cafés en de hoeveelheid natuur per inwoner.

Getroffen
Dat is precies waarmee de bijna 30.000 inwoners van Dalfsen het getroffen hebben: qua omvang van de economie en doorsnee inkomen zitten ze in de landelijke middenmoot, maar daartegenover staan wel scholen en cafés op loopafstand, een hoge levensverwachting, redelijk wat vermogen per huishouden en een voor Nederlandse begrippen zeer hoge mate van sociale cohesie en onderling vertrouwen. Daarbij ligt de werkloosheid in Dalfsen op een laag niveau, zijn de mensen er gezond en is er amper criminaliteit.

Goed leven in Overijssels land
Opvallend aan de cijfers, die de laatste drie jaar verzameld zijn, is dat het leven sowieso goed is in het Overijsselse land. Na Dalfsen volgen Dinkelland, Raalte en Staphorst en daarna pas een gemeente in een andere provincie: De Wolden, nét over de grens met Drenthe.

Randstad?
De eerste gemeente in de Randstad? De Ronde Venen, op plek 23. Lansingerland hoort op veel aspecten nét bij de top van Nederland, maar komt opgeteld niet hoger dan nummer 64.

Ongelukkigst in Heerlen
De ‘ongelukkigste’ gemeenten, met de laagste brede welvaart, liggen in Limburg en Zuid-Holland. Heerlen is de absolute hekkensluiter: veel criminaliteit, lage levensverwachting en een laag inkomen — en dan hebben Heerlenaren ook nog eens weinig contact met hun buren, vrienden en familieleden. Daarna volgen Rotterdam, Kerkrade, Brunssum en Schiedam.

Uw gemeente?
In het artikel op de AD-website kunt u op een kaart en via het invullen van uw gemeente zuen, hoe uw woonplaats er voorstaat. 

Link naar de AD-website:
* In deze woonplaats zijn Nederlanders het gelukkigst: ‘Hier kun je je fiets van het slot laten’

Het leven

 

Contract verlengd!

 

Links was vroeger verboden

Bent u linkshandig en ging u vóór de jaren ’60 naar school? Dan hebt u ongetwijfeld wel eens straf gekregen omdat u met de linkerhand schreef. Linkshandig zijn was vroeger namelijk verboden.

En dat ging best ver: hier in Nederland mocht je simpelweg op school niet met je linkerhand schrijven, maar in Japan mocht een man zelfs van zijn vrouw scheiden als zij linkshandig bleek te zijn. Vanwaar die afkeer van linkshandigen? Schoolbank geeft antwoord. We citeren

Waarom was linkshandigheid verboden?
Er waren vroeger talloze regels die maar moeilijk onderbouwd konden worden. Het verbieden van linkshandig zijn was er daar een van. De redenering achter deze regel was namelijk dat we nu eenmaal van links naar rechts schrijven, en dat schrijven dus met de rechterhand moet. Anders loop je het risico om je net geschreven woorden weer uit te vegen met de palm van je hand. Nu is dat nauwelijks nog een probleem, maar vroeger schreven we natuurlijk nog met de gevreesde kroontjespen waarvan de inkt altijd even tijd nodig had om te drogen.

Ook geloofde men vroeger dat de spier van je linkerhand te veel zou verkrampen als je met die hand zou schrijven. Onzin, want beide handen hebben natuurlijk precies dezelfde spieren. Schrijven met je niet-dominante hand kan daarom juist voor kramp zorgen, want die spieren zijn minder vaak gebruikt en dus minder sterk.

‘Rechts is goed’
Een andere beredenering is dat er minder linkshandigen dan rechtshandigen zijn (zo’n tien procent van de bevolking is linkshandig), en alles dat ‘anders’ of afwijkend was werd vroeger niet getolereerd. Omdat de meerderheid rechtshandig is, wordt rechtshandigheid in onze cultuur ook met juistheid geassocieerd. Denk maar eens aan de uitdrukking ‘iemands rechterhand zijn’: dat is een positieve positie. Ook schudden we altijd handen met rechts wanneer we iemand begroeten. In het Engels betekent het woord rechts (right) letterlijk ‘goed’ of ‘juist’.

Straffen voor linkshandigen
Als je een linkshandig kind was en voor de jaren ’60 naar school ging, dan is de kans groot dat jij daar op je linkshandigheid voor werd aangekeken. Zo vertelde mijn oma dat ze tijdens het schrijven op haar linkerhand moest zitten, om zo niet in de verleiding te komen om er toch mee te schrijven. Maar als je een strengere school had, dan waren klappen met een liniaal ook niet ongewoon. Door het gedwongen schrijven met de rechterhand, zijn veel linkshandigen uit die tijd nu tweehandig: ze kunnen met links en rechts schrijven. En dat is ook best ‘handig’, om maar even in dezelfde taal te blijven.

Voordelen van linkshandig zijn
Gelukkig is linkshandig zijn tegenwoordig geen slecht nieuws meer. Sterker nog, het kan ook wel eens goed nieuws zijn. Zo is er in de wetenschap ontdekt dat de rechterhand wordt aangestuurd met de linkerhersenhelft, en de linkerhand met de rechterhersenhelft. En laat de rechterhersenhelft nu net de helft zijn waar zich ook je creativiteit bevindt. Die helft is bij linkshandigen actiever en dus hebben linkshandigen een grotere kans om creatief ingesteld te zijn. Dat betekent ook dat ze beter problemen op kunnen lossen, omdat ze net iets anders denken dan alle rechtshandigen.

Bron: Schoolbank

Moeite met rekenen

 

Rauw ei 300 meter naar beneden gooien en heel laten landen

Een rauw ei 300 meter naar beneden gooien en heel laten landen: het lukte twee leerlingen van middelbare school Nieuwe Veste in Coevorden. Ze wonnen er de landelijke ruimtevaartwedstrijd mee.

De opdracht luidde als volgt: laat een kwetsbaar stukje ruimte-afval zachtjes landen, zodat het de val overleeft. Technasium leerlingen Jesse Scherpen (17) en Timo Bruins (16) gingen de uitdaging aan met tien andere teams uit heel Nederland. Maandenlang werkten ze aan een ontwerp dat deze opdracht tot een goed einde moest brengen.

Return capsule
"We hebben een return capsule van papier-maché gemaakt", vertelt Bruins. "In een ronde vorm, zodat 'ie zo min mogelijk luchtweerstand ondervindt tijdens de val." In de capsule zijn watten gestopt die het ei moeten beschermen: cruciaal, blijkt later deze dag. "Aan de drone zit een drone dropper", vervolgt Scherpen. "Die houdt een touwtje vast die via de afstandsbediening bediend kan worden.

Niet genoeg watjes
Achter op een veldje van Nieuwe Veste showen de mannen hoe dit proces in z'n werk gaat. Vanaf dertig meter laten ze de capsule dit keer los. Het dingetje maakt een aardige smakker, en eenmaal beneden blijkt: ei kapot. "Er zaten niet genoeg watjes in", verklaart Scherpen met een lach. Ach, de twee mannen hebben de prijs toch al binnen.

Leuk
"Het was leuk", blikt Bruins terug op het proces, dat een jaar lang duurde. "Het lukte ook heel vaak niet, dan zakt de moed wel even in de schoenen. Maar er is uiteindelijk toch een heel mooi resultaat uitgekomen. Leuk om op deze manier het Technasium af te ronden. Met een wedstrijd die je gewonnen hebt."

Lees het volledige artikel van RTV-Drenthe:
* Scholieren gooien rauw ei 300 meter naar beneden en laten het heel landen

Speel de quiz van het AD over Pasen:
* Weet jij wat we vieren met Pasen?

Reünie van mijn gymnasiumklas

Vandaag ga ik naar de reünie van mijn Gymnasiumklas. In een eerdere blog heb ik al over deze belangrijke periode in mijn leven geschreven. 

Schrijver Godfried Bomans liet zich in het verleden enkele keren zeer kritisch uit over dit schooltype, zo lees ik in het boek Gymnasium van Mirjam Remie. In Elseviers Weekblad in 1947 opende hij de aanval op het middelbaar onderwijs in het algemeen en het gymnasium in het bijzonder. 

Marteling
Het middelbaar onderwijs was naar Bomans mening een marteling voor kinderen. Met een veel te vol programma, dat leerlingen veel te lang laat werken. Langer zelfs dan de achturige werkdag voor volwassenen, die sinds 1918 bestaat. En de grootste martelingen vinden plaats op het gymnasium. "Waarom kreeg ik op het Lyceum tien uren Grieks en elf uren Latijn, terwijl er voor Frans, Duits, Engels en Nederlands twee (!) uren per week waren uitgetrokken?", schrijft hij. 'Is de Odyssee of de Ilias van Homerus zoveel meer dan Oorlog en Vrede van Tolstoj? (...) Twee jaren heb ik de Anabasis van Xenophon moeten lezen, telkens een bladzijde, en niemand in de klas kon ook maar bij benadering vertellen, waar dit doffe, saaie, onnozele, door en door vervelende verhaal over ging". En zo gaat hij maar door.

Bom
Het artikel slaat in als een bom en levert 284 brieven, 65 briefkaarten en negentien telegrammen op. Gelukkig bestonden er toen nog geen sociale media!
Het overgrote deel van de schrijvers was het met hem eens. Maar niet iedereen! 
Ik ben benieuwd, hoe mijn medeleerlingen er toen over dachten en nu denken!

Lees ook
* Een pennywafel en dat was het!
* Gevreesde conrector gaat op zondag naar voetbal

Deze informatie heeft de overheid over jou

Sinds een paar dagen is de officiële overheidsapp MijnGegevens beschikbaar voor alle Nederlanders van 14 jaar en ouder. In de app kun je zien welke informatie de overheid zoal over jou heeft.

Denk aan identiteitsgegevens, informatie over je financiën, je woonsituatie, APK-gegevens en opleidingsinformatie. 

Naast website nu ook App
De app is een initiatief van MijnOverheid. Volgens Logius, ICT-dienstverlener van het Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties, was de wens om – naast de al bestaande BerichtenBox-app – via deze nieuwe app "de belangrijkste functies van MijnOverheid ook via een app beschikbaar te stellen." Naar eigen zeggen komt Logius daarmee "tegemoet aan de wens van veel gebruikers die het gebruik van een app boven een website verkiezen."

Beschikbaar
De app is beschikbaar voor alle Nederlanders van 14 jaar en ouder met een geactiveerd MijnOverheid-account. Inloggen in de MijnGegevens-app gaat via de DigiD-app, dus een aanvullende voorwaarde is dat je beide apps op hetzelfde toestel geïnstalleerd hebt. Via DigiD bevestig je immers iedere nieuwe inlogpoging in de MijnGegevens-app, dus dit is een essentiële voorwaarde.

Daarnaast is de app alleen beschikbaar in de Apple App Store (voor bezitters van een iPhone of iPad) en in de Google Play Store (voor bezitters van een Android-telefoon). Een account bij één van deze twee techgiganten is dan ook noodzakelijk, anders kun je de app niet downloaden.

Bruikbaar?
Tot slot is compatibiliteit iets om rekening mee te houden: de app draait niet op alle telefoons, en dat is met name een probleem voor verouderde toestellen. Volgens informatie in de Google Play Store draait de app op Android-versies 7.0 en hoger. Als jouw toestel te oud is om Android 7.0 te kunnen draaien, kun je de app niet installeren en gebruiken.
Heb jij daarentegen een iPhone of iPad? Voor bezitters van deze apparaten geldt dat ze minimaal iOS 12.0 of iPadOS 12.0 op het toestel moeten hebben staan, anders functioneert de app niet.

Wat kun je met de MijnGegevens-app?
Het doel van de app is om verschillende soorten informatie op één plek te bundelen. In het hoofdmenu wordt op het moment van schrijven dan ook onderscheid gemaakt tussen vijf soorten persoonsgegevens: Identiteit, Financiën, Wonen, Vervoer en Onderwijs.

Meer lezen:
* Artikel Kassa: Wat kun je met de MijnGegevens-app van MijnOverheid?

Een pennywafel en dat was het!

Afgelopen week meldde het dagblad Trouw, dat 'de frituurdampen rond het schoolplein moeten verdwijnen'. 'Scholieren moeten nu soms door een haag van verleidingen op weg naar school, naar huis of in de pauze'. 

Staatssecretaris Van Ooijen broedt inmiddels op juridische mogelijkheden om nieuwe fastfoodrestaurants in de buurt van scholen te verbieden.

Speculaasje
Ik moest denken aan mijn eigen middelbare schooltijd in Zwolle, zo'n zestig jaar geleden (1958-1965, ja ik ben één keer blijven zitten). Mijn vader (!) smeerde na zijn scheerbeurt om 07.00 uur 's morgens onze boterhammen voor school en deed die in een broodtrommel. Het was altijd weer een verrassing, wat er op zat. Ik hoopte op één boterham met een speculaasje, een lekkernij.

VIVO
Verder konden we ons weinig permitteren. Behalve in de pauze, als we nog genoeg zakgeld hadden, gingen we een rondje lopen naar de Wilheminastraat. Daar zat een ViVo-winkeltje. Voor de jongeren onder ons: ViVo (Vrijwillige Inkoop- en Verkoop Organisatie) was een kruideniersketen die in 1942 werd opgericht als samenwerkingsverband van onafhankelijke kruideniers. Het is opgegaan in andere ketens.

Pennywafel
In dat winkeltje kochten we met dat schamele zakgeld een versnapering. Nee, geen hamburger, geen taco, geen gefrituurde kip, geen shoarma, geen patat, geen kroket en geen donut. Nee, een heuse pennywafel!
Wat een luxe. 
Kom daar nu nog eens om.

Over verkiezingen en brandstofverlaging

Opkomstverschillen tussen hoog en laag opgeleiden bij verkiezingen zijn dramatisch groot.

De verschillen in de energiecompensatie ook.

Deze zaken hebben met elkaar te maken; ook grote oververtegenwoordiging hoogopgeleiden en bovenmodale inkomens in regeringspartijen

Tweet van Pieter Omtzigt

Dialect heeft ten onrechte een slechte naam

Is dialect spreken met je kinderen in hun nadeel? Het korte antwoord luidt: nee.

Dat dialect in de opvoeding taalachterstanden zou veroorzaken, is 'een hardnekkig vooroordeel’ dat voor de jaren tachtig van de vorige eeuw de ronde deed, zegt ­Leonie ­Cornips, bijzonder hoog­leraar taalcultuur in Limburg aan de Universiteit Maastricht.

Positief
Er is positieve waardering voor expats die een kind tweetalig opvoeden. Maar als ouders thuis het Nederlands afwisselen met een dialect – en ook dat is tweetaligheid – is er plots die associatie met achterstanden, zegt zij.

Rijker
Veel mensen lijken te denken dat dialect een minder rijke, vereenvoudigde vorm van het Nederlands is, zegt Cornips. Dat klopt niet. “Het Standaardnederlands komt voort uit veel oudere dialecten uit het westen. Limburgs is in sommige opzichten rijker, het ligt tegen het Duits aan en doet meer met grammaticaal ­geslacht. Limburgstalige kinderen kennen het onderscheid tussen de lidwoorden ‘de’ en ‘het’ eerder dan ­kinderen die opgroeien in de Randstad.”

Lees meer:
* Lees het volledige artikel in Trouw

Lees ook:
* Wat spreken we thuis?

Gevreesde conrector gaat op zondag naar voetbal

Binnenkort hebben we een reünie van onze middelbare schoolklas. Eén van de vragen van de organisatie was, of we eventueel een herinnering wilden schrijven aan onze 'favoriete leraar'. Ik moest het antwoord schuldig blijven.

Want op een paar uitzonderingen na heb ik weinig positieve herinneringen aan het  kille klimaat op deze strenge, orthodoxe school, onveilig vanwege de houding van de rector, de conrectoren en de meeste leraren. Ik vreesde ze met grote vreze. 

Veel meer schoolgenoten
En dat alles gold, naar ik inmiddels heb begrepen, voor veel meer schoolgenoten, zelfs voor meer dan ik ooit gedacht heb. Onlangs las ik een stuk van een leeftijdsgenoot en plaatsgenoot, waarvan ik altijd gedacht heb, dat hij veel intelligenter was dan ik en fluitend zijn diploma had gehaald. Hij schreef: “De eerste jaren gingen nog wel - op de klassenfoto kon ik nog lachen -, maar de laatste twee jaren waren een lijdensweg. Hard werken, veel onvoldoendes, weinig vreugd. Dat ik desondanks het diploma heb behaald, is nog steeds een mirakel”. Ik kon me er volledig in herkennen.

Meest gevreesd
De meest gevreesde onder de leraren was wel de conrector, tevens leraar biologie. Hij had -zoals meerdere leraren - een bijnaam, die hij ontleedde aan het feit, dat hij* - zoals een medeleerling het plastisch omschreef - "onhoorbaar sluipend achter een groepje leerlingen kon opduiken om hen de mantel uit te vegen".
Ik ben in mijn schooltijd een paar keer uit de klas gestuurd en dan moest je je melden bij deze conrector. In een brief uit die tijd schrijf ik bitter over één van deze incidenten: "Ik ben de klas uitgestuurd bij de leraar Scheikunde. De conrector heeft me zwaar gestraft. Ik moest op een vrije middag terugkomen. Dat heeft me een hele maandagmiddag gekost. Zonde van die middag".

Bescheiden in koralen
Wie schetst echter mijn verbazing, dat ik nu op de speciale website van de reünie lees, dat deze conrector "eenmaal thuis zich, geregeld tot ’s avonds laat, wijdde aan zijn eigenlijke expertise: het determineren van koralen. Hij was op dit onderwerp gepromoveerd en verwierf hiermee wereldfaam; van over de hele wereld werden hem koralen toegestuurd ter determinatie". Maar dat niet alleen: hij was over zijn eigen prestaties veel te bescheiden: "In een overzichtsartikel van zijn hand had hij tien van zijn eigen  -en belangrijke- publicaties weggelaten; dat werd later rechtgezet."
Twee van onze leraren assisteerden hem bij zijn vrijetijdshobby: de één met Engelse teksten en de ander met fotografie. De conrector beloonde hen door koralen naar hen te vernoemen. Pas na zijn overlijden werd een koraal naar hemzelf vernoemd.

Voetballiefhebber op zondag
Maar nog erger: de conrector bleek, net als ik, een enthousiaste voetballiefhebber en bezocht geregeld de thuiswedstrijden van de plaatselijke voetbalclub. Maar dan wel op op zondag, de Dag des Heren! Een zeer te laken gedrag in een omgeving, die opgevoed was met het Gebod tot Zaterdagvoetbal. Hij was dus helemaal niet zo streng gelovig! Hij werd bij zijn bezoeken -als tweede im Bunde- vergezeld door de conciërge van onze school. Bij hem moest je je met knikkende knieën melden, als je 's morgens te laat kwam, waarna meestal een straf van de conrector volgde, als je volgens hen geen goede reden had. 

Waarom?
Ik vraag mij nu, zo'n zestig jaar later af, waarom onze conrector deze andere, meer menselijke en minder orthodoxe kant van hem nooit aan ons heeft meegedeeld en getoond. Mijn gevoelens van zeer grote vreze voor hem zijn nooit verdwenen. 

* De namen van de hier geanonimiseerde conrector, leraren en conciërge zijn bij de redactie bekend. Het onderzoek naar de conrector werd verricht door ©Jacob Kol. 

Ik beken: ik was een wappie!

Mijn vroegere middelbare schoolklas organiseert in april een reünie. Dus komen er allerlei herinneringen weer boven aan die schoolperiode. Zoals aan de voetbalwedstrijden op de nabije, meestal lege, Veemarkt in de vrije tussenuren. 

Daar speelden we fanatieke partijtjes. Zelfs op vrijdag, wanneer de hele markt vol stond met veewagens en koeien, voetbalden we tussen de hopen koeienstront door. Dat waren iedere dag weer gouden momenten tijdens een nogal vervelende schooltijd. 

Plompverloren
De meeste gegeven vakken op school spraken me niet aan. Zeker niet, toen er plompverloren plotseling een les 'kosmografie' werd toegevoegd. Gegeven door de - ook al niet geliefde - leraar Scheikunde. Wat moest ik in hemelsnaam met 'paralaxen'?
Wel was het een vak, dat niet meetelde voor de overgang naar een volgende klas en het eindexamen. Dus belangrijk was het niet. Maar ja, repetities waren er wel.

Platte aarde
Gelukkig was er juist in die tijd - we spreken over de jaren zestig van de vorige eeuw - veel publiciteit rond een groep in Hilversum, die beweerde dat de aarde plat was. Dat bood uitkomst! Mijn schoolkameraad en ik besloten spoorslags aanhanger te worden van de platte aarde.

Toen er een repetitie kwam en we geen goed antwoord wisten, gaven we op een aantal vragen het antwoord, dat die vraag onzinnig was. Want de aarde was immers plat. Het leverde ons een 5 op! We waren de enigen in de klas met een onvoldoende...

PS:
Voor de goede orde: het is alsnog goed gekomen met ons als wappies avant la lettre. Ik geloof weer in een ronde aarde!

Bezuinigingen op zorg en onderwijs?