Gevaarlijk!

 

Doornroosje

 

Dag van de Minibieb

Vandaag is het de Dag van de Minibieb in Nederland. Verschillende Minibiebs zijn op deze dag ook feestelijk versierd waardoor het nog leuker is om een bezoekje aan een Minibieb te brengen.

Hoogland
Zo’n kleine bibliotheek-aan-huis is populair, ook in Hoogland. De Vereniging Dorpsbelangen Hoogland (VDH) publiceert een mooi overzicht van alle boekenhuisjes in het dorp, dat 50 jaar geleden door Amersfoort geannexeerd werd.

Bekijk het overzicht: 
* Minibiebs in Hoogland

Familie Chabot, boekenweek en boekenbal

 

Jan de Koning: een relativerende, sympathieke, maar nog wel ondoorgrondelijke politicus

U hebt het al eerder in één van mijn blogs kunnen lezen: ik ben een fervent verslinder van (auto-) biografieën van vooral Nederlandse politici. Ze geven je vaak een heel andere en zeer verrassende kijk op historische politieke gebeurtenissen en personen.

Ik heb inmiddels de - vaak dikke - boekwerken gelezen over het leven van (in willekeurige volgorde) Joop den Uyl, Bernard Bot, Jan Terlouw, Wim Meijer, Ruud Lubbers, Maarten van Traa, Sharon Gesthuizen, Herman Wijffels, Femke Halsema, Max van der Stoel, Abraham Kuyper, Huub Oosterhuis, Hans Wiegel en Barend Biesheuvel. Daar is deze week de biografie over Jan de Koning (zie foto hierboven) bijgekomen. 

Recensies
In vele Nederlandse dagbladen en tijdschriften zijn recensies over het boek verschenen. Hierna volgt de recensie van Wilfred Scholten in het dagblad Trouw.

CDA-politicus Jan de Koning (1926-1994) wilde geen gelijk, maar begrip

Historicus Peter Bootsma schreef een boeiende biografie over CDA-politicus Jan de Koning. Toch wil je meer weten.

Wat missen we in deze politiek bizarre en onzekere tijd een politicus als Jan de Koning! Dat is het gevoel bij het lezen van de biografie over de CDA-prominent van historicus Peter Bootsma. Uit dit boek rijst een beeld op van een politicus die nuchter is, met boerenverstand, relativerend en gespeend van ijdelheid. Met altijd een glimlach om de mond. Die op innemende wijze, verzoenend en met kennis van zaken ruim twintig jaar op het Binnenhof een gezaghebbende rol heeft gespeeld.

Vijanden had hij daar niet, en erbuiten waarschijnlijk maar één: schrijver en wetenschapper W.F. Hermans. In 1971 stelde De Koning Kamervragen over de professor aan de Rijksuniversiteit Groningen: er waren klachten over Hermans’ veelvuldige afwezigheid. Na drie rapporten en hevige interne strijd nam Hermans uiteindelijk zelf ontslag. Nadien noemde hij De Koning een ‘gereformeerde glimpieper’ met een ‘leugenaarstronie’.

‘Zonder de Koning geen CDA’

De Koning wist als voorzitter van de ARP na het vertrek van partijleider Barend Biesheuvel in 1973 een scheuring in de partij te voorkomen. Dat Willem Aantjes als zijn opvolger het kabinet Den Uyl wél wilde en het CDA niet, maakte de zaak nog complexer. De Koning moest al zijn diplomatieke gaven inzetten om de achterban bijeen te houden. Het verschil tussen scherpslijper Aantjes en pragmaticus De Koning werd treffend weergegeven in een citaat van de laatste: hij wilde dat de partijleden begrip voor hem hadden. “Willem wilde dat ze hem gelijk gaven.” De Koning wist zodoende de ARP ‘spartelend’ het CDA in te loodsen. ‘Zonder De Koning geen CDA’, schreef Trouw-commentator Willem Breedveld.

In de ontwikkeling van Jan de Koning tot raspoliticus speelde de oorlog in eigen land en in Nederlands-Indië een grote rol. Als 17-jarige in het verzet deed hij mee aan een gewapende overval, voor de politionele acties daarna meldde hij zich aan als vrijwilliger. Beide ervaringen leerden hem zijn woede in te houden, beheerst te reageren en af te wachten als dat nodig is.

Het zou hem in zijn latere loopbaan van pas komen als verbinder en compromiszoeker, zowel als Kamerlid, lid van het Europees parlement als latere minister van diverse departementen. ‘Het begrijpen van de ander vormt in feite de basis voor iedere communicatie’, was zijn parool. Daarbij hielp het dat hij op een vriendelijke toon een slechte boodschap kon verpakken. Tegen een kritische Wim Kok zei hij eens: ‘De borden staan nat in het rek, ze moeten worden afgedroogd, wat wil je nou?’ Het debiteren van dit soort boerenwijsheden was zijn handelsmerk. De titel van de biografie is eraan ontleend: ‘Als het niet kan zoals het moet, dan moet het maar zoals het kan’.

Een stap opzij

De grote kracht van De Koning was zijn bereidheid om een stap opzij te doen. Toen hij Van Agt kon opvolgen als minister-president, maakte hij ruimte voor iemand die hij hoger had zitten: Ruud Lubbers.

Wat zich wreekt, is dat de biograaf niet de beschikking had over een dagboek of briefwisseling met andere politici. Brieven tussen de jonge, verliefde Jan en zijn latere vrouw Molly waren er wel, maar ontboezemingen van de politicus De Koning niet.

Wat waren nu precies zijn drijfveren? En waarom koos hij ondanks zijn zwakke gezondheid en de weerstand van zijn vrouw Molly steeds weer voor een zware ministerspost? Hoe (vals) bescheiden was hij eigenlijk? Als lezer wil je dichterbij komen, zeker bij zo’n sympathieke, maar introverte persoonlijkheid. Toch kan deze boeiende biografie stof tot nadenken geven voor de huidige lichting politici, worstelend met polarisatie en wantrouwen.

Andere recensies:

* Recensie van Jan Tromp in 'De Volkskrant

* Recensie van Sjak Rutten
* Essay van Arnon Grundberg
* Column van Hans Goslinga in dagblad Trouw

Vrouwen in de wetenschap: Aletta Jacobs

Vandaag, 11 februari, is de 9e Internationale Dag van Vrouwen en Meisjes in de Wetenschap. Op die dag vragen de Verenigde Naties aandacht voor gelijkheid van vrouwen en mannen in het wetenschappelijk onderwijs.

In Nederland gaan de gedachten dan al snel uit naar Aletta Jacobs, de eerste vrouw die in ons land met succes een universitaire studie afrondde (foto hierboven).

Ook maatschappelijk
In 1878 slaagde zij voor haar artsexamen en in 1879 promoveerde zij aan de Rijksuniversiteit Groningen. Naast haar wetenschappelijke carrière, roerde Jacobs zich ook op maatschappelijk gebied. Zo was zij lange tijd het boegbeeld van de Vereniging voor Vrouwenkiesrecht en maakte zij zich tijdens de Eerste Wereldoorlog sterk voor vredesonderhandelingen. Geen wonder dat haar naam vaak genoemd werd in de kranten van toen.

Reisverslagen en andere boeken
Wist u dat Aletta Jacobs begin 20e eeuw verre reizen maakte om het vrouwenkiesrecht wereldwijd onder de aandacht te brengen? Haar reisverslagen - en verschillende andere boeken van haar hand - zijn in Delpher te vinden. Wilt u snel zoeken naar werk van een bepaalde auteur? Ga dan naar de collectie ‘Boeken Basis’ en kies voor ‘Uitgebreid zoeken’. U kunt vervolgens de naam van de schrijver invullen, zodat je alleen werk van die persoon te zien krijgt.

Bron en link: Delpher

Carbidschieten mut kunn'n

In mijn kinderjaren schoot ik in mijn geboortedorp met oud- en nieuw altijd met carbid. Dat gebeurde met een klein buismanbusje met een gat achterin. Daar deden we dan een stuk carbid in, spuugden er een keer op, deksel erop, lucifer aansteken en bij het gat houden en ziedaar, het deksel knalt er af.  Wat een vreugde! 

 
De grotere jongens schoten carbid met een echte melkbus. Dat gaf een fikse knal en kon gevaarlijk zijn, als de melkbus uit elkaar klapte. Maar het is tot op de dag van vandaag een mooie traditie. Die onder vuur ligt vanuit de dominante Amsterdamse subcultuur en haar media, zoals dat ook voor de Paasvuren in het Oosten geldt.    

Mut kunn'n
Gelukkig is er nu een boek, dat een tegengeluid laat horen. Het dagblad Trouw wijdt er vandaag een mooi artikel aan.
Enkele belangrijke citaten:

"Gevaarlijk of niet, carbidschieten ‘mut kunn’n’, vinden politiechef Johan Ekkel en historicus Jonn van Zuthem. Ze schreven een boek over een plattelandstraditie die onder vuur ligt. Deze vrijdag presenteren zij hun boek tijdens het eerste nationale carbidcongres in Kampen. De presentatie valt samen met een plek die het melkbusschieten in Kampen krijgt op de lijst met immaterieel erfgoed."

"Carbidschieten zorgt voor saamhorigheid en houdt mensen in hechte gemeenschappen bij elkaar. Het moet kunnen, maar regels zijn volgens Van Zuthem nodig om te voorkomen dat het ontspoort. 

Boek
* ‘Mut kunn’n, carbidschieten en andere oudejaarstradities’, is uitgegeven door Waanders Uitgevers en verkrijgbaar in boekhandels in het hele land. 144 blz., 22,95 euro. 

Wijsheid

 'Als het vanavond was, zou ik er dan naartoe gaan?' Weet je hoe briljant deze vraag is? Ik ben goed in ja zeggen voor ergens in de toekomst. Feestje over twee maanden, ook al weet ik dat dat na een drukke week komt - ja hoor, roep ik. Ik ben erbij. En dan op de dag zelf met een smoes afzeggen; allemaal gedoe en niet perse aardig. Dankzij Erst-Jan Pfauth, die deze vraag in een podcast deelde, worden keuzes gemakkelijk, omdat het vaak nee is.   

Het bovenstaande citaat is van Aaf Brandt Corstius uit de AD-bijlage 'Mezza'. Ze verzamelde in 'het boek 'Gun iedere kabouter zijn eigen muts' grote en kleine wijsheden om het leven overzichtelijker te maken (zie hierboven de voor- en achterkant). 

Loesje, het vrolijke postermeisje. De biografie

Loesje, het postermeisje met de vrolijke oneliners, heeft een biografie gekregen. Wat blijkt? Haar verbindende uitspraken komen voort uit het gedachtegoed van Marx en Lenin. Biograaf Fleur van der Bij: ‘Ik viel bijna van mijn stoel.’ Zo begint vandaag het artikel in het dagblad Trouw over het zojuist verschenen boek over Loesje. 

Het artikel wordt vergezeld van bovenstaande posters van Loesje.

Boek: 
Loesje. De biografie, Fleur van der Bij, Uitgeverij Querido Fosfor. 312 blz., € 24,99.

Lees het volledige artikel in Trouw: 
* Loesje’s vrolijke oneliners komen voort uit gedachtegoed van Marx en Lenin

Bezoek voor u sterft de mooiste boekhandel ter wereld in Baarn

In 2020 was boekhandel Den Boer in Baarn de mooiste boekhandel van Nederland. Nu behoort het zelfs tot de mooiste boekhandels van de wereld. Met als dringend advies: bezoek de winkel voor u sterft!

150 Bookstores
Baarnaars en boekenliefhebbers wisten het natuurlijk al lang, maar nu is het officieel: boekhandel Den Boer in de Laanstraat is een van de mooiste boekwinkels ter wereld. Althans, dat vindt de Amerikaanse schrijfster Elizabeth Stamp, die het noteerde in haar boek 150 Bookstores You Need To Visit Before You Die. ,,Het is een winkel die liefde voor boeken uitstraalt.”

Bijzonder pand
Een klein jaar geleden kreeg bedrijfsleider Gerda Aukes van Den Boer een mail van Elizabeth Stamp, dat ze werd opgenomen in de bundel, waarin korte portretten staan van 150 bijzondere boekwinkels wereldwijd, van Singapore tot Parijs en van Rio de Janeiro tot….Baarn. ,,Ik snap dat wel, het verbaasde me eigenlijk niet”, zegt Aukes (64). ,,We zitten hier in een beschermd Rijksmonument, het is een heel bijzonder pand.”

Lees meer:
* De mooiste boekenwinkels ter wereld staan in Singapore, Rio de Janeiro en... Baarn

Ook lezenswaard:
* Baarnse boekhandel mooiste van het land

Link
* Website Boekhandel Den Boer

Vier opmerkelijke conclusies over ons eten

Voedsel dat je vers en lokaal koopt, is het beste voor onze gezondheid en voor de planeet. Toch? Dat is lang niet altijd zo, volgens het nieuwste boek van voedselwetenschapper Louise Fresco ‘Ons voedsel’.

Gezondheidsnet trok vier opmerkelijke conclusies uit het boek. O.a. over tomaten, kassen, lokale en natuurlijke producten. We citeren dit artikel.

1. Vers is niet altijd duurzaam
Verse biologische tomaten die je koopt op een boerenmarkt. Is er iets duurzamer? Ja, bijvoorbeeld tomatenpuree in zo’n klein blikje dat je uit het onderste schap in de supermarkt haalt, volgens Louise Fresco in haar nieuwste boek ‘Ons voedsel’. Een verse tomaat is een goede bodem voor schimmels en bacteriën. Van het land naar de markt is een groot deel van de verse tomaten dus al bedorven of beurs geworden en weggegooid. Zo kent al het verse voedsel veel verlies op weg naar je bord. Door tomaten als puree in te blikken blijven ze langer houdbaar en gaat er minder verloren. De opneembaarheid van de meeste voedingsstoffen in tomatenpuree is zelfs beter dan die van de rauwe tomaten, dus de keuze is ook nog eens gezonder.

2. De kas is superduurzaam
Als je verse tomaten eet, kies dan voor de kas, is het volgende opmerkelijke advies voor wie duurzaam wil eten. ‘Kassen zijn de frontlinie van duurzaamheid’, schrijft Fresco. De opbrengst per hectare is het hoogst in de kas en de schade het laagst, want alle omstandigheden zijn zeer goed te controleren. Daardoor kan de productie van tomaten zelfs CO2 -neutraal zijn, ondanks alle benodigde energie. Ook kost de productie veel minder water, omdat veel water wordt teruggewonnen. Ziektes en plagen hoeven minder bestreden te worden, doordat de kas afgesloten kan worden tegen indringers van buiten.

3. Lokaal eten kent ook nadelen
In Nederland kunnen we vrijwel het hele jaar door kiezen uit enorm veel voedingsmiddelen. Die worden voor een groot deel hiernaartoe vervoerd uit verre oorden, wat natuurlijk veel uitstoot veroorzaakt. Lokaal eten geeft minder van deze uitstoot. Maar een product als rijst zouden we hier dan niet kunnen eten. Als we eten ‘direct van het land’ willen, zouden we terug moeten gaan naar de kolen, aardappels en appels die hier goed groeien en dat kent nadelen. Fresco: ‘Historisch gezien betekende lokaal eten per definitie een lage bevolkingsdichtheid en een karig, weinig gevarieerd dieet.’ De voordelen van al die handel in voedsel: we eten gevarieerder, slechte oogsten worden opgevangen, het brengt culturen met elkaar in contact en het geeft een bron van inkomsten in het land van herkomst.

4. ‘Natuurlijk’ zegt weinig
Als op een verpakking staat dat een voedingsmiddel ‘natuurlijk’ is, dan zegt dat niets over gezondheid of duurzaamheid. Ook zegt het niets over het hoe het product tot stand is gekomen, alleen dat het uit de natuur komt, maar dat geldt voor vrijwel al ons voedsel, aldus Fresco. Ook ondergaat vrijwel al het voedsel bewerkingen en zijn er toevoegingen nodig. Een soep met alleen groenten en een snufje zout is maar kort houdbaar buiten de koeling en zakt uit. Toevoegingen om het houdbaar en eetbaar te houden zijn niet te vermijden.
Aan de andere kant is steeds duidelijker dat ultrabewerkt voedsel met veel zout, vet en suiker erg ongezond is. Denk hierbij aan ijs, koekjes, zoete (zuivel)dranken, snoep, chocolade, gebak, kant-en-klare toetjes, pizza, gezoete ontbijtgranen, hartige snacks en chips.  Kortom: zie je ‘natuurlijk’ op een verpakking van een van deze producten staan? Dan zegt dat dus niets over de gezondheid. Het is gewoon reclame.

Meer lezen
Het boek van Louise Fresco gaat over nog veel meer dan alleen duurzaamheid. Ook over de betekenis van voedsel tussen mensen. Voedsel verbindt en heeft altijd een verhaal.

Bron artikel: Gezondheidsnet

Boek van Ikea

De vergeten staking in de Tweede Wereldoorlog

“Wij gaan staken, doet u mee?” Die boodschap vertelde telefoniste Femy Efftink tegen iedereen die ze aan de lijn kreeg op donderdag 29 april, 1943. Bij haar werkgever Stork hadden duizenden mannen al het werk neergelegd en door heel Nederland zouden honderdduizenden de dagen erna volgen. Ook in mijn geboortedorp Oldebroek. 

Maar de bezetter zou ook hard terugslaan wegens deze april-meistakingen. De driedelige documentaire 'Staken op Leven en Dood' van BNNVARA vertelt 80 jaar later het verhaal van dit invloedrijke protest, de grootste staking in door Duitsland bezet Europa.

Aanleiding
Aanleiding voor de werkonderbreking was de Duitse aankondiging dat alle 300.000 Nederlandse oud-militairen zich moesten melden voor krijgsgevangenschap. Ze waren in 1940 vrijgelaten, maar omdat Hitler door oorlogsverliezen arbeidskrachten nodig had, moesten zij alsnog naar Duitsland om te werken. Een belangrijk nevendoel was de verzwakking van het verzet. 

Zwaan--kleef-aan-actie
Het nieuws leidde bij machinefabriek Stork in Hengelo tot een spontane staking. Met een goed half uur stroomde de fabriek leeg. Doordat de telefoniste de oproep aan al haar contacten doorbelde, verspreidde het nieuws zich door heel het land. Met name in de provincies Overijssel (in Twente legden fabrieken het werk neer), in Limburg (de mijnwerkers), Noord-Holland en Gelderland. Naar schatting een half miljoen mensen sloot zich aan bij het protest.

Politiestandrecht
De bezetter concludeerde snel dat hard optreden noodzakelijk was. SS-leider Rauter kondigde op vrijdag het standrecht af voor betogers. Wie opgepakt werd voor protest kon onmiddellijk geëxecuteerd worden, op straat schoten Duitse militairen op samenscholingen. Er vielen 175 doden en honderden gewonden.

Oldebroek in staking
Ook in mijn geboortedorp Oldebroek (Noord-Veluwe) wordt gestaakt. Het wordt gedocumenteerd beschreven in het boek 'Verzet en Gezag' over de geschiedenis van Oldebroek in de Tweede Wereldoorlog van de hand van Gerard van Pijkeren. Het gemeentepersoneel - waaronder mijn vader - staakt, maar ook melkrijders leggen het werk neer en boeren weigeren melk te leveren. Op de zuivelfabriek Kamperveen was niemand aan het werk. 

Verlopen
De agressieve en gewelddadige reactie van de Duitse bezetters was mede debet aan het - na één dag - verlopen van de staking, Alleen in het naburige Heerde, Epe en Vaassen wordt ook op maandag nog gestaakt, maar op de meeste plaatsen wordt zaterdag al weer gewerkt.
P. de Graaf, één van de stakende ambtenaren in Oldebroek, heeft tegenover zijn zoon Jochum over de staking vertelt. "De staking duurde één dag. Kort daarna kwamen de Duitsers naar het gemeentehuis op zoek naar ambtenaren die aan de staking hadden meegedaan. Vaders kantoor was in een barak achter het hoofdgebouw en hij wist door snel handelen uit het raam te klimmen. Na uren zich schuilgehouden te hebben in de landelijke omgeving durfde hij het laat op de avond aan in het donker weer naar huis te gaan. Gelukkig bleef hem verdere vervolging bespaard."

Burgemeester
Dat de staking in Oldebroek geen verdere gevolgen voor de stakers kreeg was mede te danken aan het diplomatiek optreden van burgemeester Bakker, die de staking bij navraag door de autoriteiten opvallend 'klein' hield.  

Nooit officiële herdenking
In tegenstelling tot de Februaristaking is voor deze April/Meistakingen nooit een officiële herdenking gekomen. Waarschijnlijk, omdat hij niet in het Westen plaatsvond, maar in het Oosten van Nederland. De driedelige documentaire Staken op leven en dood vraagt er gelukkig nu wel aandacht voor. 

Driedelige documentaire
Staken op leven en dood is vanaf morgen (maandag 24 april) drie weken lang om 22.15 uur te zien op NPO 2. Bij de serie verschijnt ook een gelijknamig boek van Hans Morssinkhof en Erik Dijkstra.

Lees ook:
* Nieuw boek: 'Verzet & gezag, een geschiedenis van Oldebroek in de Tweede Wereldoorlog'
* Papieren vervalsen in de Tweede Wereldoorlog

Oudste shirt van het Nederlands elftal dateert uit 1900

Het Nederlands elftal speelde in 1900 voor de eerste keer met een eigen shirt, vijf jaar eerder dan tot nu toe werd verondersteld. Dat blijkt uit onderzoek van sporthistoricus Jurryt van de Vooren.

Historiek publiceert erover. Wij citeren hier het artikel. 

Eerste nationale elftal
De Nederlandse voetbalbond stelde op 6 februari 1894 voor de allereerste keer een nationaal elftal samen. Een zogeheten Bondselftal. De internationals speelden in die begintijd allemaal in hun eigen clubtenue. Een algemeen shirt was er dus nog niet. De spelers droegen vijf verschillende shirts: van HFC, HVV, RAP, Sparta en Victoria Rotterdam. Deze verscheidenheid bleef lange tijd een vast gebruik. Op 30 april 1905 speelde het Nederlands elftal zijn eerste officiële interland, volgens de regels van de FIFA. Dit team droeg wél een overkoepelend shirt.

KNVB: 1905
Tot nu toe ging men er van uit dat het shirt uit 1905 het eerste officiële tenue van het Nederlands elftal was. Dat meent ook de KNVB. In een artikel over de beginjaren schrijft de bond bijvoorbeeld: ‘De verschillende shirts zorgen voor een kleurrijk geheel maar bemoeilijken het samenspelen. Dat probleem wordt opgelost bij de eerste officiële interland die het Nederlands elftal speelt op 30 april 1905. Alle spelers dragen een wit shirt met een rood-wit-blauwe diagonale band.’

De gele kaart van Neeskens
In zijn nieuwe boek De gele kaart van Neeskens legt sporthistoricus Jurryt van de Vooren uit dat bovenstaande niet klopt. Al op 30 december 1900 speelde het Nederlandse team voor het eerst in dezelfde shirts en broeken, in een thuiswedstrijd tegen het Duitse FC Preussen. De foto daarvan (zie hierboven) vond Van de Vooren bij het Nationaal Archief in Den Haag. Alle spelers droegen die dag een zwarte broek met daarop een wit shirt met verticaal rood-wit-blauwe banen. Dit shirt is maar één keer gedragen, omdat het te rommelig zou zijn. Pas zeven jaar later werd voor de eerste keer de kleur oranje gebruikt.

111 primeurs
In zijn deze week te verschijnen boek beschrijft de sporthistoricus in totaal 111 primeurs uit het Nederlandse voetbal. Zo was er in 1898 voor de eerste keer een landskampioen. In 1908 trainde het Nederlands elftal voor het eerst op het nemen van strafschoppen. In 1947 was Longa het eerste elftal met rugnummers. En in 1961 floot er voor het eerst een vrouwelijke scheidsrechter op een Nederlands voetbalveld.

Prins Bernhard? Annejet van der Zijl wist het al lang!

Sinds gisteren staat er een nieuwe documentaire over Prins Bernhard op Videoland. Met onder meer beelden uit zijn privé archief. Waaronder beelden van een jonge Juliana en Bernhard op hun boot Piet Hein. Met een wapperende Nazivlag in hun mast. Dat jacht ontvingen prinses Juliana en prins Bernhard in 1937 als huwelijkscadeau van de Nederlandse bevolking. 

De media besteden uitgebreid aandacht aan deze videobiografie. Toch is de meeste informatie niet nieuw.

Biografie
Annejet van der Zijl promoveerde in 2010 op een biografie van Prins Bernhard, waarin bijna alle zaken al aan de orde kwamen. Haar prachtige boek "Bernhard, een verborgen geschiedenis" las ik destijds als een spannende roman.

Interview
In het programma Pauw en Witteman van 15 mei 2013 werd Annejet van der Zijl geïnterviewd over Prins Bernhard met ook aandacht voor historische beelden. Zij gaf toen al inzicht in de handel en wandel van de Prins. 

Bekijk:
* Pauw en Witteman - Annejet van der Zijl over Prins Bernhard

Boeken zijn gewichtig!

 

Lezen, 5 feiten....!

 

Hebt U al een gratis minibieb?

Een eigen boekenkoninkrijkje in je tuin: de bibliotheek-aan-huis is populair. Op 11 juni is het daarom tijd voor een Dag van de Minibieb.

Het dagblad Trouw publiceerde er een artikel over met foto's van mooie, originele modellen van zulke biebs. We citeren. 

Vrolijkmakend
De minibieb is een bekend en vrolijkmakend initiatief om de ontlezing tegen te gaan. Steeds meer mensen willen wel zo’n huisbieb in de voortuin. Tijdens een (stads)wandeling kom je de kleine boekenkastjes overal tegen. Je kunt je eigen boeken naar de minibieb brengen, die omruilen voor een pareltje dat je na lezing weer bij een andere bieb in iemands voortuin deponeert.

Eindeloos
Mocht het een droom zijn om ook zo’n gezellig, kneuterig kastje voor het huis te hebben staan: zoek ter inspiratie vooral eens op de hashtag #minibieb op Instagram. De mogelijkheden blijken eindeloos: in elkaar getimmerde creaties in alle vormen en maten, oude nachtkastjes waar glazen deurtjes in zijn gezet en hier en daar zelfs een voormalige telefooncel of koelkast (‘koele boeken!’).

Eigen stijl
Soms ook voorzien van een geschilderde tekst: Ons boekenhuuske, Leutje Bieb, Uitgelezen kans of: Zoek, deel, ruil, kies, pak, lees en verwonder. Net als ieder mens is ook iedere minibieb uniek, en dat is af te lezen aan de stijl. Bij de een staan de boeken kriskras door elkaar op een verzakt plankje, de ander heeft de boeken keurig netjes op kleur en categorie gesorteerd.

11 juni: Dag van de Minibieb
En dit is nog niet alles. Zaterdag 11 juni 2022 is de Dag van de Minibieb in Nederland. Een soort open dag: de deelnemende biebs zijn feestelijk versierd, en de eigenaren organiseren activiteiten rondom hun kleine koninkrijk. Voorlezen voor kinderen, of een extra boekenruil-actie.

Kaart
* Kijk op deze kaart welke minibiebs je waar kunt vinden, of meld je eigen boekenkastje aan

Menselijk geluk en liefde

 

Henk van Dorp, de weerman van de laatste echte Elfstedentocht

Weerman Gerrit Hiemstra, dit jaar winnaar van de Machiavelliprijs, zei eergisteren in het AD: "De Elfstedentocht is verleden tijd".  

Daarom hier aandacht voor mijn plaatsgenoot (Oldebroek), schoolgenoot (Gereformeerde School) en leeftijdsgenoot (1946-2010) Henk van Dorp, de weerman van wellicht de laatste echte Elfstedentocht, gehouden op 4 januari 1997. Hij was toen de officiële weerman vanuit het KNMI voor de Elfstedenvereniging.

Dat kwam zo
"Dat kwam zo", vertelt zijn zwager Jochum de Graaf. "Een jaar eerder, februari '96 zag het er een tijd lang naar uit dat de Elfstedentocht gereden zou worden, maar op het laatste moment werd het op advies van toenmalig weeradviseur Piet Paulusma afgelast. Henk toonde op basis van een eigen analyse aan dat die tocht achteraf wel degelijk gehouden had kunnen worden.

Prognose
Toen eind november 1996 zich een nieuwe koude golf aankondigde werd Henk door het KNMI vrijgesteld om de Elfstedenvereniging te ondersteunen met kwalitatief de beste adviezen over de ontwikkeling van de pluim, de te verwachten ijsdikte, kortom de prognoses op basis waarvan de beslissing genomen kon worden om de Tocht door te laten gaan. De tocht ging door!

Startbewijs
Henk kreeg als 'beloning' een startbewijs en heeft de tocht glansrijk uitgereden. In het boekje De wind in de rug dat hij op basis van zijn ervaringen schreef en dat gisteren via de Facebookpagina van Henks zus Jenny opnieuw gepubliceerd werd, heeft hij het hele verhaal, zij het wat omfloerst, uit de doeken gedaan." 

Lees het boek:
* De wind in de rug, door Henk van Dorp